Już więcej grzechów nie pamiętam. CO?

Dzień dobry wieczór.
Nadszedł nowy piękny wieczór, wtorkowy. Czas na chwilę poezji.

A nie sorry.

Moich wywodów, dość smutnych i rzecz jasna  nie chodzi o przesłanie, tylko o formę.
No nic, Nienawidzę / Już więcej grzechów nie pamiętam to upust mojej złości. Zachęcił mnie do tego Julian Tuwim, swoim wierszem Wiosna. Dytyramb który przypomniał mi się po wielu miesiącach letniego zimowania. No nic drogie panie i drodzy panowie. Czas ruszyć się do roboty.

 Enjoy.

Nienawidzę / Już więcej grzechów nie pamiętam.
Tego
czym nas karmią
nielitości
i pozbawionych
utopionych marzeń bez konca
winnych niewinności
O Boże
nienawidzę

Te
wszystkie czarne stopy
słodkich numerów i uśmieszki
kiedy ironią chcesz trzaskać
jak żałosna flaszka
O Matko
NIENAWIDZĘ

A potem
w fotelu
będą stały bez wątpienia
najpiękniejsze z ludzkich obaw
odbicia nienawistnych
Tych
bezbożnych ulic
bezbożnych ludzi
bezbożnych czynów
beznożnych istot
O Synu
Nienawidzę
Ich
słodkich żywot
heretyckich ryjów
za-pysznych wdzięków
irytujących spojrzeń
O Ja!
Nienawidzę
A potem siądę znów
i spojrzę
a tam będą stały
krzyże wrogów

O!
Jak ja tego nienawidzę!
Idźcie w tą wiosnę
i odczepcie się
i dajcie mi wszyscy spokój!
Dzięki Julek.

Dzięki mięsko!

Do N. / Proszę

To ja może tak...objaśnię.
Do N. - niekoniecznie do osoby, która ma na imię / nazwisko na literkę N.
Proszę - kierowane do osoby, przez którą byłam załamana dłuugi, dłuuugi czas...i się 'wyleczyłam'...chyba na szczęście. Ale też do innej, zacnej jednostki, która ciagle hamuje w jakiś sposób moje życie.
Enjoy.




Do N.                                                                                               Proszę
to jest                                                                                           Ochszczony złym formatem słów
  przemoc                                                                                       Uwolnij się
                                                                                                           I daj umierać
patrzy się
  zadaje ból
wbija szpile
   siedzi przy oknie                                                                             
     rozmyśla
marzy
o

to jest
  wredota

rozmawia
     jakiś flircik
odlatuje

wredny i nieustępliwy
kocha i nie kocha

Wiesz jak bardzo cię lubię,
ale tak na przyszłość -
 - kochany

   serce niebieskie
 przyłożyć do voltomierza
     naładować rozpustą
i potem posmarować
  istnieniem nieistniejących
   prometejskich
żywotów

Pewne zmiany.

Em...
  Postanowiłam, że blog nie będzie typowo o mnie - chcę udostępniać swoje wiersze. Mój zbiór wciąż i wciąż się powiększa, co starsze będę tutaj wstawiała. O czym one będą? O wszystkim. Jedna podpowiedź - wszystkie mają duży związek ze mną i moimi uczuciami w sprawiach...osobistych.
  Dzisiaj na dobry początek wstawiam złotą dwójkę.

  Enjoy.

Miłość                                                                                              Kobieta
Rozumem sięgasz                                                                            Bo czasem
dalej nie widzi                                                                                  tak bywa
      klękasz                                                                                        jedno się powie
i zaczyna koniec                                                                               inne zaprzeczy
                                                                                             
Jasny i nieskazitelny                                                                        Stoją w chwili próżności
 słodki jak wodospad                                                                        te wypacykowane
niewidoczny choć                                                                             mordy na patyku
                                                                                                          dzikimi uśmiechami
Zadajesz pytania                                                                               płaszcząc się
      widzi skarżenia                                                                           na bezgraniczach wulgarności
dotykasz słów
lekkich konstrukcji                                                                          Bo czasem
                                                                                                          tak jest
pochłania                                                                                          zapisze się
każdy z narządów                                                                             i skreśli
trawi
                                                                                                         Siedzą w tych dziwkarskich
Zapalisz chwilę                                                                                 nie wiedząc
   i wszystko się rozproszy                                                                kipią idiotyzmem
każdy sen                                                                                          złożone oblicza
kiedy znowu spojrzy                                                                         płaszcząc się
i zobaczy                                                                                           na bezgraniczach wulgarności
                                                                                      
mnie.                                                                                                Bo czasem
nie.                                                                                                    tak jest
będzie.                                                                                               pomyśli się
                                                                                                          i zniknie
zniknę znów                                                                                    
ale jedno słowo                                                                                pełna nienawiści
i                                                                                                        rozrachunkuje te gęby
na skrzydłach                                                                                   wymarze te kły
                                                                                                         i zniszczy
ile można dać                                                                                   tą wątpliwą
    za chwilę ukojenia                                                                       egzystencję
   spełnień                                                                                         beznadziejnych
niebieskich                                        
                                                                                                         I tak będzie
                                                                                                         I tak pozostanie
                                                                                                         I tak rozpierdolę
                                                                                                         I tak zakończę